ابراهيم بن حسين بن احمد حنفى مكى ( م 1099 ) از وى آثارى در بارهء مكه و احكام حج ياد شده است ؛ از جمله : بلوغ الإرب في بيان أرض حجاز و جزيرة العرب ؛ رسالة فى جمرة العقبة ؛ رسالة فى حكم البناء فى منى . عبدالملك بن حسين بن عبدالملك عصامى مكى ( م 1111 ) ؛ وى از مورخان مشهور اين دوره است . كتاب مشهور وى « سمط النجوم العوالي فى أنباء الاوائل والتوالي » است كه بحث خاتمه آن ( كه مفصل نيز هست ) در تاريخ مكه و اشراف مكه است . رساله‌اى با عنوان « منظومة فى الأماكن التي يستجاب فيها الدعاء بمكة و حواليها » نوشته است . ادريس بن احمد بن ادريس مكى ( م 1126 ) رساله‌اى با عنوان « الإصابة فى محلات الإجابة » در شرح منظومهء بالا دارد . حسن بن على بن يحيى عجيمى مكى ( 1049 - 1113 ) ؛ وى رساله‌هاى تاريخى چندى دارد كه يكى از آنها با عنوان « اتحاف الخلّ الوفي بمعرفة مكان غسل النبي صلى الله عليه و آله بعد وفاته و غاسله » است . وى كتابى با عنوان « تاريخ مكة و المدينة و بيت المقدس » دارد كه نسخه‌هايى از آن برجاى مانده است . رساله‌اى هم با عنوان « الفتح الغيبي فيما يتعلق بمنصب آل الشيبي » دارد كه نسخه آن بر جاى مانده است . ( گزارش تفصيلى كتاب « تاريخ مكة و المدينة و بيت المقدس » و هم « الفتح الغيبي » او را بندر همزانى در كتاب « المنهج التاريخي لمؤرخي مكة في القرن الحاديعشر » صص 91 - 114 آورده است . ) على بن احمد بن محمد حسينى معروف به ابن‌معصوم ( م 1119 ) از عالمان شيعهء معروف و اديب برجسته‌اى است . دو بخش نخست كتاب او « سلافة العصر فى محاسن أعيان أهل العصر » دربارهء عالمان مكه و مدينه و بقيهء بخش‌ها و دربارهء شخصيت‌هاى شهرهاى ديگر است . اين كتاب در شناخت فرهنگ اين دوره از جهات فراوانى منحصر به فرد است . گزارش تفصيلى آن در كتاب « المنهج التاريخي لمؤرخي مكة فى القرن الحاديعشر » صص 431 - 446 آمده است . على بن تاج الدين بن تقى الدين سنجارى ( م 1125 ) ؛ وى كتابى با نام « منائح الكرم بأخبار مكة والحرم » دارد كه حوادث مكه را تا سال 1124 نوشته است . نسخه‌هايى از اين